Gelijk de zee

'Bittere humor', 'een parel', 'ontroerend en meeslepend', 'sensitief', 'helder', 'hilarische beschrijvingen', 'puntig'- het zijn de tref woorden in de besprekingen van Deckwitz' God aan het IJ, dat in 1993 verscheen. Het bevatte de aaneengeschakelde verhalen over een meisje dat opgroeit in een weinig harmonieuze familiekring. Ze is voornamelijk op zichzelf aangewezen en probeert haar eigen weg te vinden. In zekere zin is Gelijk de zee er een vervolg op. Ongeveer hetzelfde meisje speelt in deze roman de hoofdrol, alleen is ze wat ouder. Ze heeft het ouderlijk huis verlaten en heeft een interessante baan in een museum. Maar die volwassen zelfstandigheid is misschien wel schijn. Haar grootste vriendin is nog steeds haar moeder en als die sterft, dreigt haar hele bestaan in duigen te vallen. Haar vader en een gestresste WAO-verpleegster, tante Evelien en de heer Zalm, Huberte en de collega's van het Peru-lesprogramma: ze confronteren haar met de ene ervaring na het andere avontuur, met nieuwe kansen en oude teleurstellingen. Het idee van een geordend leven vol zekerheden verdwijnt steeds meer achter de horizon. De enige zekerheid die Franzisca ervoor in de plaats krijgt, is dat eigenlijk iedereen in het duister tast. Nu kan ze eindelijk handelen.