Kritieken, het schoonmaakmiddel van de geest.

De titel van dit boek Kritieken, het schoonmaakmiddel van de geest zegt alles over de waarde die de criticus/polemist Julian S. With hecht aan het leveren van kritiek op alles en iedereen, als daartoe enige aanleiding bestaat. Met dit genre maakt hij geen vrienden, want velen die ooit door hem over de hekel gehaald zijn, beschouwen zijn commentaren als een persoonlijke aanval of beschuldigen hem ervan zijn opponenten te beledigen. With trekt zich hier niets van aan. 'Ik ben er niet verantwoordelijk voor dat de mensen die ik bekritiseer het onderscheid niet kunnen maken tussen een persoonlijke aanval en kritiek gericht op een persoon. Ook de beschuldiging dat ik beledig, zegt iets over de lichtgeraaktheid van mijn criticasters. Als ik daarmee rekening zou moeten houden, dan kan ik de pen aan de wilgen hangen. Het genre dat ik beoefen is niet bekend binnen de Surinaamse literatuur, maar waarom zou ik de liefhebbers van boeken binnen de Surinaamse samenleving in Suriname en Nederland geen kennis laten maken met deze vorm van literatuur?' With ergert zich aan Surinaamse intellectuelen die uitspraken in het openbaar doen over zaken waar ze geen verstand van hebben. With ergert zich aan Surinaamse intellectuelen die politici met politieke macht stroop om de mond smeren. With ergert zich aan de gelovigen die om de haverklap gebedsdiensten houden waarin ze God opzadelen met problemen die ze zelf veroorzaken en ook zelf zouden kunnen oplossen. With ergert zich aan de lethargische attitude van de Marrons in Suriname, die nog steeds niet op het idee zijn gekomen om het ministerie van Onderwijs te gaan bezetten, vanwege de beroerde kwaliteit van het onderwijs in het binnenland. 'Ze denken ten onrechte dat de politieke partijen van de Marrons voor verbetering van de sociale omstandigheden in het binnenland zullen zorgen, terwijl we moeten vaststellen dat deze assembleeleden en ministers heel weinig gedaan hebben om de meest elementaire sociale problemen van hun achterban op te lossen in de tien jaar dat zij vertegenwoordigd zijn in het machtscentrum van Suriname. "Zelfverrijking via de politiek", dat is hun motto.' - Julian With is een avant-gardist, een rationalist en een scherp analist. Tegenover de weerstand die hij ondervindt vanwege de taboes die hij doorbreekt, zien wij dat het aantal personen onder de groep Surinamers met IQ dat deze rationalist par excellence waardeert, steeds groter wordt. Met Kritieken, het schoonmaakmiddel van de geest bedient Julian With zijn aanhangers op hun wenken. Ik prijs mij gelukkig dit boek en de vorige twee werken van hem - Waarom wij het niet redden en Het komt nooit meer goed - te hebben gelezen. Het is literatuur die iedere kritisch ingestelde lezer moet hebben gelezen.