Lippendienst

In Lippendienst voert een vrouwelijke stem vierenveertig gedichten lang het hoogste woord. Wat we van haar te horen krijgen, is niet al te opwekkend. Steeds weer bevindt zij zich in (vaak huiselijke en seksueel getinte) situaties waarin mannen haar domineren, overweldigen en misbruiken. De vrouw noemt zich 'troetelmoeder', 'hittebestendigster', 'teef', 'lijfeigenste', 'prooi'. De gedichten zijn nu eens wanhopige gebeden, dan weer woedende berichten tegen een almaar voortgaande lichamelijke onteigening. Maar niet zelden wordt er ook - al was het maar in de fantasie - wraak genomen op de heren en meesters, en neemt de seksueel belaagde ik-figuur zich voor, 'hem' te bijten of zoekt ze, rijdend, 'de boom waarmee ik hem de dood in sla'.De debuutbundel van Stella Napels ( 1953) valt op door zijn consistente thematiek. Veel van haar gedichten zijn reconstructies van grenservaringen, van extreme gebeurtenissen waarin seks, geweld en dood de boventoon voeren en waaruit de vertelster steeds weer als overlevende te voorschijn komt. Daarbij combineert Napels veelvuldig erotische gebeurtenissen met devote bespiegelingen. In hun opeenvolging krijgen haar gedichten daardoor iets liturgisch. Lippendienst roept de mystieke en kathedrale sfeer op van flakkerende kaarsen in schemerige, met demonische hondenkoppen geornamenteerde zijnissen.Napels' taalgebruik blijft toch aangenaam aards. Haar zeer eigen idioom - doortrokken van striemende sarcasmen en een grimmige humor - geeft de gedichten een vitaal en vilein karakter.Een aantal van de in deze bundel opgenomen gedichten verscheen in De Revisor en Maatstaf.