Speelgoed

CONSECRATIEZij gebood hem om te knielen en hief haar witte borsten als hosties op naar hem. Neem en eet mijn lichaam, sprak zij, drink het manna aan mijn kelk.Hij sloeg haar aan het kruis dat zij aanbad. Zij rilde en richtte haar hoofd ten hemel. De aarde beefde. Zij riep God aan en vond toen eindelijk vrede.In zijn nieuwe bundel reserveert Herman Leenders zijn precieze waarnemingen voor het domein van de menselijke relaties. Uitgangspunt van deze bundel is de overweging dat mensen het speelgoed van God zijn, dat mensen zich amuseren met mensen en dat het gedicht het speelgoed van de dichter is. Het spel relativeert het bestaan maar wijst ons tegelijk op de wreedheden ervan. De homo ludens houdt zich gaande, verstrooit zich en stelt zichzelf zo in staat niet de hele tijd na te hoeven denken over de existentie, En tóch is het pijnlijk om het leven te zien als niet meer dan een spel. Die paradox is het speelveld van deze gedichten, die liefdes- en allerlei andere soorten (soms moeizame) relaties tot onderwerp hebben. En degenen die erin aan het woord zijn voelen zich niet zelden behandeld als speeltuig, als willoze pionnen in een universum van moedwil en misverstand, uitgerangeerd, te kijk gezet (ironisch soms) in al hun onbeholpenheid en eenzaamheid. De toon van de bundel sluit in al zijn lichtvoetige maar bedrieglijke eenvoud bij dit basisthema aan.Herman Leenders (1960) publiceerde bij De Arbeiderspers de dichtbundels 'Ogentroost' (1992) en 'Landlopen' (1995), en de verhalenbundel 'Het mennegat' (1994). Zijn werk is diverse malen bekroond, onder andere niet de Hugues C. Pernathprijs en de C. Buddingh'prijs (beide voor 'Ogentroost') en de prijs van de provincie WestVlaanderen (voor 'Ogentroost' en 'Het mennegat').'Leenders kan een volmaakte zin neerschrijven. Maar vooral schrijft Leenders vanuit een prachtige visualiteit.' - Herman de Coninck in De Morgen'Er zullen weinig dichters zijn voor wie het kijken en vergelijken zo'n existentiële functie heeft.' - Guus Midda