Vrouwenkamer

De burgemeester heeft een prachtig beroep. Maar het heeft één groot nadeel: je bent letterlijk en figuurlijk geketend. Het ambt vraagt dat je je doorlopend aanpast. Dan ben je weer burgervader, dan weer crisismanager, dan weer de politicus. Iedereen kijkt naar je. Ik ben deze aanpassing steeds meer en meer gaan ervaren als een aanslag op mijn vrijheid. Hoe vaak zeg je niet wat je eigenlijk denkt? En dan heb ik het niet over de wens deelgenoot te worden over de steeds onbeschofter wordende politieke cultuur. Nee, ook op beleefde wijze houd je je vaak in. Daarmee vernietigt het ambt voor een deel expressiviteit en creativiteit. Je blijft wandelen op het midden van de weg, je geeft geen aanstoot. Als burgemeester en politicus verantwoord je je tegenover de buitenwereld: kiezers, gemeenteraadsleden en burgers. Als kunstenaar verantwoord je je tegenover jezelf. Vroeger niet toen bepaalde de kerk of het hof. Nu is de kunstenaar meer autonoom. Die autonomie is het grote verschil. Het geeft je ruimte, het gaat om je eigen smaak en boodschap. De spanning tussen de aanpassing en het onaangepaste moest een uitweg vinden. Dit boek ‘VROUWENkamer’ is daar een resultaat van. Het illustreert twee werelden, die van de politiek en die van de fantasie. Net als de door mij bewonderde striptekenaar Crumb, met zijn prachtige ‘Restaurant Placemat Drawings’, nodigden de kaartjes in de Senaat mij uit om in beelden te fantaseren. En die thuis om te zetten in figuren. Die fantasie over vrouwen, hun karakter, hun uiterlijk en hun betekenis in de schilderkunst. Zo ontstonden tientallen tekeningen, vrouwenportretten op papier van de Eerste Kamer. Vanuit mijn fantasie, maar soms ook geïnspireerd door schilders vanuit de figuratieve expressionistische traditie. De burgemeester komt wel erg aan de rand van de weg, als hij richting seks, lust en erotiek gaat. Terwijl dit toch moeilijk te voorkomen is als je fantaseert over vrouwen. Bram Vermeulen zong zijn fantasie over een vrouw “zij is alle vrouwen tegelijk”. De relatie politicus-seks in de openbaarheid is riskant, dat heeft mijn oud-collega Hoes geweten. Met de tekeningen bewoog ik me in het domein van de vrijheid. Ik vroeg aan de dichter JACE van de Ven om zich te laten inspireren door de portretten. En er gedichten bij te maken. Het resultaat is een beeld van de burgemeester en de dichter, die hun fantasie volgen: onaangepast, ontketend. Ruud Vreeman